8 Μαρτίου 2014 – Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας

IWD_2013

Φέτος γιορτάζουμε την 100ή επέτειο της Διεθνούς Ημέρας της Γυναίκας. Τα πολιτικά δικαιώματα, η οικονομική ανεξαρτησία, η ελεύθερη επιλογή συντρόφου κατακτήθηκαν με ταχύτατο ρυθμό, τον περασμένο αιώνα στη Δύση. Όμως αυτή η πρόοδος που απολαμβάνει η μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών στη Δύση βρίσκεται σε ευθεία αντίθεση με τη διαφορετική πραγματικότητα των γυναικών εκτός Δύσης.

Screen shot 2013-03-07 at 23.02.15

Τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας ένα δισεκατομμύριο γυναίκες θα πεινάσουν έναντι 450 εκατομμυρίων αντρών (σύμφωνα με την UNESCO, το 70% όσων ζουν σε απόλυτη φτώχεια είναι γυναίκες), 540 εκατομμύρια γυναίκες δεν θα μπορέσουν να απολαύσουν ένα βιβλίο ή να βάλουν μια υπογραφή έναντι 280 εκατομμυρίων αντρών (σύμφωνα με στοιχεία της UNESCO, περισσότερα από τα δύο τρίτα των αναλφάβητων ενηλίκων είναι γυναίκες) και 6.000 γυναίκες θα υποστούν ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων τους (σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, 6.000 γυναίκες «χάνουν» την κλειτορίδα τους ημερησίως).

Ένα μεγάλο τμήμα της καταπίεσης των γυναικών οφείλεται σε αξίες, πεποιθήσεις, συνήθειες και παραδόσεις που περνούν από γενιά σε γενιά και επιβάλλονται με πειθώ, ασφυκτικές πιέσεις και συχνά διά της βίας.

Στον αραβικό-μουσουλμανικό κόσμο οι περισσότερες γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση. Το ποσοστό όσων έχουν τη δυνατότητα ανάγνωσης και γραφής είναι ελάχιστο. Η σεξουαλική τους ζωή ελέγχεται από μια πατριαρχική τάξη και έχουν περιορισμένες δυνατότητες οικονομικής ανεξαρτησίας. Σε πολλά μέρη της Ασίας διατηρούνται οι προκαταλήψεις εναντίον των κοριτσιών, με αποτέλεσμα τη βίαιη διακοπή κύησης θηλυκών εμβρύων ή την εγκατάλειψη των θηλυκών βρεφών. Τα κορίτσια και οι γυναίκες της Ασίας υποφέρουν επίσης σε δυσανάλογο βαθμό από το εμπόριο σάρκας, ένα σύγχρονο είδος δουλείας. Η φτώχεια και οι πόλεμοι επηρεάζουν τα κορίτσια και τις γυναίκες στην Αφρική, με τρόπο που δεν επηρεάζονται οι άνδρες, δεδομένου ότι οι μαζικοί βιασμοί οδηγούν σε ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες και μολύνσεις από τον ιό του AIDS. Επιπλέον, ένας πολύ μεγάλος αριθμός κοριτσιών πεθαίνουν στη γέννα, επειδή το σώμα τους δεν είναι έτοιμο να κυοφορήσει ή λόγω του ακρωτηριασμού των γεννητικών τους οργάνων.

Από όλες τις Ασιάτισσες, οι Αφγανές είναι σε πολύ χειρότερη θέση απ όλες γιατί το Αφγανιστάν ίσως είναι η μόνη χώρα που οπισθοδρομεί αντί να σημειώνει έστω και ελάχιστη πρόοδο όσον αφορά τη θέση των γυναικών. Ο λόγος είναι προφανής. Από τον Απρίλιο του 1992, όταν οι Μουτζαχεντίν κατέλαβαν την εξουσία στην Καμπούλ, το Σύνταγμα της χώρας, το οποίο περιείχε εγγυήσεις για τα δικαιώματα των γυναικών, καταργήθηκε. Κι έτσι καθιερώθηκε η μπούρκα.

Στο Πακιστάν η εκλογή της Μπεναζίρ Μπούτο το 1988 είχε αναπτερώσει τις ελπίδες των συμπατριωτισσών της για μια καλύτερη θέση στην κοινωνία, και η επανεκλογή της το 1993 ακόμη περισσότερο. Ωστόσο η κυβέρνηση της Μπούτο κινήθηκε, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αν μια Πακιστανή βιασθεί και καταγγείλει τον βιασμό της, κλείνεται πάραυτα στη φυλακή με την κατηγορία τού «ζίνα», δηλαδή της σεξουαλικής επαφής εκτός γάμου. Ο μόνος τρόπος για να γλιτώσει είναι είτε ο βιαστής να παραδεχθεί την ενοχή του είτε να υπάρξουν τέσσερις άντρες αυτόπτες μάρτυρες που θα επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς της. Γιατί η μαρτυρία μιας γυναίκας δεν μετρά. «Έχουν υπάρξει περιπτώσεις όπου ο βιαστής έχει αθωωθεί και το θύμα έχει κλειστεί στη φυλακή» λέει η Διεθνής Αμνηστία.

Επιπλέον, ενώ οι άντρες θεωρούνται ενήλικοι από 18 ετών και πάνω, οι γυναίκες «ενηλικιώνονται» όταν φθάσουν στην εφηβεία, δηλαδή στα 11 ή 12 χρόνια τους. Και από τη στιγμή που κάποιος είναι ενήλικος είναι δυνατόν να του επιβληθούν ποινές ενηλίκου, δηλαδή λιθοβολισμός μέχρι θανάτου ή μαστίγωμα.

Η οικιακή βία είναι ένα οικογενειακό θέμα που δεν αφορά τις αρχές, ωστόσο αφορά άμεσα το 95% των γυναικών στο Πακιστάν. Κάθε χρόνο πολλές γυναίκες καίγονται ζωντανές σε «ατυχήματα» που τους συμβαίνουν στην κουζίνα τους. Στην πραγματικότητα δράστες είναι ο σύζυγός τους και οι συγγενείς του και αιτία η ανεπαρκής προίκα, η υπόνοια για απιστία, η υποτιθέμενη στειρότητα του θύματος ή η «αδυναμία» του να γεννήσει αγόρι.

Στη γειτονική Ινδία υπολογίζεται ότι κατά μέσον όρο 17 παντρεμένες γυναίκες πέφτουν θύματα δολοφονίας καθημερινώς γιατί ο πατέρας τους δεν κράτησε τις υποσχέσεις του για την προίκα που θα έδινε στον γαμπρό του. Το εκπληκτικό είναι ότι με την άνοδο του Ινδουισμού υπάρχουν ακόμα γυναίκες που πέφτουν αυτοβούλως στην πυρά όταν πεθαίνει ο ­ συνήθως πολύ γηραιότερος ­ άντρας τους για να γίνουν «σάτι» που ισοδυναμεί περίπου με “αγία” .

Η Ινδία είναι από τις λίγες χώρες όπου ο αριθμός των ανδρών ξεπερνά εκείνο των γυναικών. Γιατί στην αγροτική Ινδία (όπως και στην αγροτική Κίνα) όταν ένα νεογέννητο κοριτσάκι βρεθεί πνιγμένο ή καμένο όλοι κάνουν ότι δεν πρόσεξαν τίποτε και δεν ειδοποιούν την αστυνομία. Το κορίτσι είναι ανεπιθύμητο μωρό ενώ ένα αγόρι είναι καλοδεχούμενο, όχι μόνο γιατί θα αυξήσει τα εισοδήματα της οικογένειας με τον γάμο του αλλά και γιατί θα εξασφαλίσει τη μετενσάρκωση των γονιών του (οι ινδουιστές γονείς μετενσαρκώνονται κανονικά μόνο αν ο γιος τους χορέψει έναν τελετουργικό χορό γύρω από την πυρά όπου θα καούν όταν πεθάνουν). Έτσι ο τοκετός γίνεται στο σπίτι με τη βοήθεια μιας μαίας, και το μωρό σκοτώνεται επί τόπου αν δεν έχει το πολυπόθητο φύλο και στη μητέρα λένε πως γεννήθηκε νεκρό.

Στην Ινδία γεννιούνται περίπου 15 εκατομμύρια κοριτσάκια τον χρόνο αλλά, σύμφωνα με τη UNICEF, τα πέντε εκατομμύρια από αυτά δεν προλαβαίνουν να γίνουν 15 ετών. Το ένα τρίτο πεθαίνει προτού κλείσει ένα έτος. Είναι σύνηθες επίσης στα κορίτσια να δίνεται λιγότερο φαγητό από τα αγόρια.

Στην Ινδία και στο Πακιστάν μη κυβερνητικές οργανώσεις εργάζονται σκληρά για τον περιορισμό της οικιακής βίας, αλλά υπάρχουν και πολύ ισχυρά φεμινιστικά κινήματα. Έτσι έχουν αρχίσει να εφαρμόζονται προγράμματα κατά του γυναικείου αναλφαβητισμού και να γίνονται εκστρατείες για την πληροφόρηση των γυναικών για τα δικαιώματά τους. Σε ολόκληρη την Ασία παρατηρούνται προσπάθειες για τη βελτίωση της θέσης των γυναικών.

Ωστόσο στην Αφρική ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες είναι ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων τους. Η πιο απάνθρωπη μορφή του είναι ο αγκτηριασμός, γνωστός και ως «φαραωνική περιτομή», που εφαρμόζεται στο 15% των περιπτώσεων σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία. Η διαδικασία αυτή συνίσταται στην αφαίρεση της κλειτορίδας και των χειλέων και στην πρόσδεση του τραύματος ώστε να καλυφθεί ο κόλπος. Το υπόλοιπο 85% των γυναικών απαλλάσσεται είτε από την κλειτορίδα είτε από τα χείλη.

Οι περισσότεροι ακρωτηριασμοί πραγματοποιούνται όταν τα κορίτσια είναι μεταξύ τεσσάρων και οκτώ ετών αλλά, σύμφωνα με την Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, ο μέσος όρος ηλικίας μειώνεται. Συνήθως δεν λαμβάνεται κανένα μέτρο για να περιοριστεί ο πόνος και ο ακρωτηριασμός γίνεται με τη βοήθεια ενός σπασμένου γυαλιού, ψαλιδιού ή οποιουδήποτε άλλου αιχμηρού αντικειμένου χωρίς καμία πρόληψη κατά της εξάπλωσης του ιού του AIDS.

Υπολογίζεται ότι δύο εκατομμύρια κορίτσια τον χρόνο υφίστανται ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων τους. Η πρακτική αυτή εφαρμόζεται σε περισσότερα από 28 κράτη της Αφρικής καθώς και στην Αίγυπτο,στο Ομάν, στην Υεμένη και στα Ενωμένα Αραβικά Εμιράτα» λέει η Διεθνής Αμνηστία. Οι επιπτώσεις κυμαίνονται από μόλυνση ως σηψαιμία.

Ο λόγος του ακρωτηριασμού είναι η πεποίθηση ότι αυτός μειώνει τη διάθεση της γυναίκας για σεξ, άρα μειώνει και τις πιθανότητες να απατήσει τον σύζυγό της. Άλλοι λόγοι που δίνονται είναι ότι ο ακρωτηριασμός αυξάνει την ευχαρίστηση του άντρα και ότι η ακρωτηριασμένη γυναίκα είναι πιο καθαρή , άλλωστε ο όρος «σίλι τζι» που χρησιμοποιείται στο Μάλι για να υποδηλώσει τον ακρωτηριασμό σημαίνει, στην κυριολεξία, κάθαρση. Σε ορισμένες κοινωνίες μια μη ακρωτηριασμένη γυναίκα είναι αδύνατο να παντρευτεί.

«Η περιτομή καθαρίζει τις γυναίκες, ευνοεί την παρθενία και την αγνότητα και τις προφυλάσσει από τη σεξουαλική απογοήτευση νεκρώνοντας την επιθυμία τους» είπαν γυναίκες από την Κένυα ­ στην Διεθνή Αμνηστία αποδεικνύοντας ότι συχνά οι ίδιες οι γυναίκες διαιωνίζουν την καταπίεση του φύλου τους.

Ωστόσο και στην Αφρική γίνονται προσπάθειες για τον περιορισμό των διακρίσεων κατά των γυναικών. Σύμφωνα με την Τερέζα Λόαρ, το Μάλι υιοθέτησε ένα τετραετές πρόγραμμα 22 εκατομμυρίων δολαρίων για τη βελτίωση της εκπαίδευσης, της περίθαλψης, των νομικών δικαιωμάτων και της οικονομικής κατάστασης των γυναικών. Η Αίγυπτος απαγόρευσε στα κρατικά κέντρα υγείας να πραγματοποιούν γυναικείες περιτομές. Στο Καμερούν διπλασιάστηκε ο αριθμός των γυναικών – δημάρχων από 400 σε 800. Στην Τανζανία ψηφίστηκε νόμος που επιβάλλει το ένα τρίτο των βουλευτών να είναι γυναίκες και στη Ναμίμπια θεσμοθετήθηκε η ισότητα μεταξύ των δύο φύλων.

Σε πολλές χώρες της Λατινικής Αμερικής, παρ’ ότι οι γυναίκες δεν είναι θύματα τόσο ωμής βίας και καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους όσο στις προαναφερθείσες ηπείρους, τα μέλη των φεμινιστικών κινημάτων και των γυναικείων οργανώσεων ζουν συχνά σε καθεστώς τρομοκρατίας. Στη Γουατεμάλα, λ.χ., τα μέλη της CONAVIGUA, μιας γυναικείας οργάνωσης που προσπαθεί να εντοπίσει τα ίχνη «εξαφανισμένων», «γίνονται στόχος απειλών και επιθέσεων» λέει η Διεθνής Αμνηστία.

Στην Αργεντινή που γίνεται μια προσπάθεια υπέρ των γυναικών, το Κογκρέσο ψήφισε νόμο που υποχρεώνει τα κόμματα να περιλαμβάνουν 30% γυναίκες στις λίστες των υποψηφίων τους, λέει η Τερέζα Λόαρ. Η Βραζιλία ίδρυσε ειδική αστυνομική υπηρεσία όπου μπορούν να καταφεύγουν τα θύματα οικιακής βίας. Η Κολομβία καθιέρωσε την υπογραφή και των δύο συζύγων για να χορηγηθεί διαζύγιο. Στη Γουατεμάλα κρατικό πανεπιστήμιο εισήγαγε υποτροφίες για αυτόχθονες γυναίκες που επιθυμούν να σπουδάσουν πολιτικές επιστήμες με απώτερο σκοπό τη μεγαλύτερη συμμετοχή τους στα κοινά.

Παρά τη δυσχερή θέση στην οποία βρίσκεται το γυναικείο φύλο σήμερα σε ορισμένες κοινωνίες, πολλές γυναίκες της Ασίας, της Αφρικής και της Λατινικής Αμερικής έχουν διαπρέψει σε διάφορους τομείς της επιστήμης ενώ, εν καιρώ πολέμου, σηκώνουν πάντα επάξια τα βάρη της οικονομίας.

Τι κάνει η ActionAid για την ενδυνάμωση της θέσης των γυναικών

Η ActionAid δουλεύει απευθείας με 6,5 εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον κόσμο με στόχο να αλλάξει αυτή την άδικη πραγματικότητα. Τα προγράμματα της ActionAid για τις γυναίκες εφαρμόζονται σε όλες τις κοινότητες δράσης της οργάνωσης και έχουν σκοπό την ενδυνάμωση της θέσης των γυναικών και τη βελτίωση του εισοδήματός τους μέσα από προγράμματα μικροπίστωσης. Ειδικότερα:

*Η ActionAid παρέχει εκπαίδευση στα κορίτσια μέσω των Σχολείων Άτυπης Εκπαίδευσης και στις γυναίκες μέσω του προγράμματος Reflect.

* Οργανώνει προγράμματα εκμάθησης επαγγελματικών δραστηριοτήτων σε γυναίκες για να ενισχύσουν το οικογενειακό εισόδημα και να αποκτήσουν δικαίωμα λόγου στις αποφάσεις της οικογένειας.

*Εφαρμόζει προγράμματα δανεισμού και αποταμίευσης για να ξεκινήσουν οι γυναίκες τις επαγγελματικές δραστηριότητες στις οποίες εκπαιδεύτηκαν.

*Στην Ασία, η ActionAid υποστηρίζει γυναίκες φυλακισμένες, ιερόδουλες και γυναίκες θύματα της παράνομης διακίνησης (trafficking), θύματα οικογενειακής βίας, γυναίκες Badi (ομάδες γυναικών και κοριτσιών σε διάφορες περιοχές της Ασίας που εξαναγκάζονταν παραδοσιακά στην πορνεία).

* Στην Αφρική, η δράση επικεντρώνεται στο δικαίωμα των γυναικών σε γη (κληρονομιά και ιδιοκτησία), το δικαίωμα των κοριτσιών στην εκπαίδευση, στα θύματα οικογενειακής βίας, σε γυναίκες άστεγες, κακοποιημένες ή ακρωτηριασμένες.

Η Ayaan Hirsi Ali είναι ιδρύτρια του ιδρύματος AHA για την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών και υπερασπίστρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σύμφωνα με τη UNICEF πέφτουν θύματα σεξουαλικής κακοποίησης μία ή περισσότερες φορές στη ζωή τους εκατομμύρια γυναίκες, ενήλικες και μη, και δεν θα αλλάξει σημαντικά για τα επόμενα 20 χρόνια.  Παρ’ όλα αυτά οι καταγγελίες είναι ελάχιστες, ενώ σε ορισμένες χώρες της Αφρικής, της Μέσης Ανατολής και της Ασίας εφαρμόζεται η ειδεχθής πράξη του ακρωτηριασμού των γεννητικών οργάνων των κοριτσιών (κλειτοριδεκτομή). Σήμερα στις χώρες αυτές περισσότερες από 114 εκατομμύρια γυναίκες έχουν υποστεί αυτό το μαρτύριο. Στην Ινδία, στο Πακιστάν, αλλά και αλλού στη νοτιοανατολική Ασία οι γυναίκες που κυοφορούν θηλυκά έμβρυα υποχρεώνονται σε άμβλωση, ενώ αν κατορθώσουν να τα γεννήσουν, συχνά τους τα παίρνουν και τα θανατώνουν. Σε πολλές αφρικανικές και ασιατικές χώρες περισσότερα από το 50% των κοριτσιών υποχρεώνονται από την οικογένειά τους σε πρόωρο γάμο χωρίς τη θέλησή τους. Ολα τα παραπάνω στοιχεία προέρχονται από επίσημες έρευνες του ΟΗΕ και της UNICEF και μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:

ΤΣΑΝΤ: Μόνο το 15% των γεννήσεων πραγματοποιείται υπό την επίβλεψη γιατρού ή μαίας, ενώ το 49% των κοριτσιών ηλικίας 15-19 έχουν παντρευτεί, οι περισσότερες χωρίς τη θέλησή τους.

ΑΙΘΙΟΠΙΑ: Μόνο το 8% των γυναικών γεννά υπό την παρουσία γιατρού ή μαίας, το 49% των κοριτσιών 15-19 ετών είναι παντρεμένα.

ΜΑΛΙ: Γιατρός ή μαία παραβρίσκεται μόνο στο 24% των γεννήσεων.  Το 91% των γυναικών είναι αμόρφωτες, ενώ το 50% των κοριτσιών έχουν παντρευτεί πριν από την ενηλικίωσή τους. Εφαρμόζεται κλειτοριδεκτομή.

ΝΙΓΗΡΙΑ: Μόνο το 15% των γεννήσεων γίνονται παρουσία γιατρού ή μαίας, ενώ παντρεμένα είναι τα κορίτσια ηλικίας 15-19 ετών, σε ποσοστό 62%. Το 97% του γυναικείου πληθυσμού είναι αγράμματες.  Εκατοντάδες Νιγηριανές πέφτουν θύματα σωματεμπορίας και πωλούν στην Ευρώπη. Εφαρμόζεται κλειτοριδεκτομή.

ΟΥΓΚΑΝΤΑ: Το 50% των γυναικών ηλικίας 15-19 είναι παντρεμένες, ενώ το 67% των γυναικών είναι αμόρφωτες. Το 38% των γεννήσεων γίνονται υπό την επίβλεψη γιατρού ή μαίας. Εφαρμόζεται κλειτοριδεκτομή.

ΜΠΑΝΓΚΛΑΝΤΕΣ: Μόνο το 14% των γεννήσεων γίνεται από γιατρό ή μαία. Το 50% του γυναικείου πληθυσμού μεταξύ των κοριτσιών έχουν παντρευτεί. Στη συγκερκιμένη χώρα, πολύ μεγάλο είναι και το ποσοστό των γυναικών που εξαναγκάζονται σε πορνεία. Πολλές απ’ αυτές δεν έχουν ενηλικιωθεί.

ΙΟΡΔΑΝΙΑ: Παρά τις επίμονες προσπάθειες της κυβέρνησης για εξευρωπαϊσμό, η θέση της γυναίκας είναι δεινή. Δεκατρία περιστατικά δολοφονιών γυναικών για «απιστία» από τα μέλη της ίδια τους της οικογένειας έχουν καταγραφεί επίσημα από τις διεθνείς οργανώσεις μέσα σε δέκα μήνες.

ΝΕΠΑΛ: Το 44% των κοριτσιών ηλικίας 15-19 έχουν παντρευτεί. Το 89% του συνολικού πληθυσμού είναι αμόρφωτες.

ΥΕΜΕΝΗ: Μόνο το 16% των γυναικών δέχονται τη φροντίδα γιατρού ή μαίας κατά τη διάρκεια της γέννας. Το 24% των κοριτσιών ετών 15-19 είναι παντρεμένα. Το 92% των γυναικών της χώρας είναι αναλφάβητες.

ΣΟΥΔΑΝ: Συχνά είναι τα περιστατικά αποκλεισμού των γυναικών από τη δημόσια ζωή. Οι γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση σε πολλούς δημόσιους χώρους, μεταξύ των οποίων δημόσιες υπηρεσίες, εστιατόρια, αλλά και καταστήματα. Οσες φορές προσπάθησαν να διαμαρτυρηθούν γι’ αυτό συνελήφθησαν και δικάστηκαν.

ΠΑΚΙΣΤΑΝ: Εάν ο σύζυγος κατηγορήσει τη γυναίκα του για «ανάρμοστη» ή «ανήθικη» συμπεριφορά, τότε έχει το δικαίωμα να τη χτυπήσει, να την τραυματίσει, ακόμη και να τη σκοτώσει. Δύο γυναίκες καίγονται ζωντανές κάθε μέρα από τους συζύγους τους, με την ανοχή του κράτους. Στους συζύγους δεν επιβάλεται καμία ποινή.

ΙΝΔΙΑ: Στην Ινδία 14 γυναίκες δολοφονούνται κάθε μέρα από τους συζύγους τους, με την ανοχή του κράτους. Χαρακτηριστικό είναι και το κάψιμο με λάδι «kitchen death» από τους συζύγους, αν δεν τηρηθεί το προγαμιαίο συμβόλαιο μεταξύ του πατέρα της νύφης και του υποψήφιου συζύγου.

ΝΟΤΙΑ ΑΦΡΙΚΗ: Γυναίκες κάθε ηλικίας πέφτουν θύματα βίας στο σχολείο και στο δρόμο. Η χώρα έχει τους υψηλότερους δείκτες βίας κατά των γυναικών στον κόσμο. Ούτε τα σχολεία δεν αποτελούν εξαίρεση. Τα αγόρια και οι δάσκαλοι στα σχολεία κακοποιούν σεξουαλικά τις μαθήτριες σε καθημερινή βάση. Παρά τις καταγγελίες των περιστατικών, οι δράστες δεν συλλαμβάνονται.

ΣΙΕΡΑ ΛΕΟΝΕ: Θύματα σεξουαλικής κακοποίησης πέφτουν καθημερινά οι γυναίκες στη χώρα αυτήν. Αντρες του κρατικού στρατού, αντάρτες και απλοί πολίτες συμμετέχουν συχνά σε ομαδικούς βιασμούς. Εφαρμόζεται κλειτοριδεκτομή.

ΑΦΓΑΝΙΣΤΑΝ: Σημαντικοί περιορισμοί για εργασία, καμία ιατρική περίθαλψη και απαγόρευση συμμετοχής στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση επιβάλλονται στις γυναίκες. Συχνά είναι τα περιστατικά βιασμών και κακοποίησης γυναικών (εκτελέσεις, ακρωτηριασμοί, εξευτελισμοί κ.ά).

ΑΝΑΤΟΛΙΚΟ ΤΙΜΟΡ: Ομαδικοί βιασμοί γυναικών από στρατιώτες αποτελούν σύνηθες φαινόμενο.

ΛΑΤΙΝΙΚΗ ΑΜΕΡΙΚΗ: Η πλειονότητα των κοριτσιών ηλικίας 5 έως 15 ετών στις χώρες αυτές έχει πέσει θύμα βιασμού ή σεξουαλικής κακοποίησης. Το Εκουαδόρ (76%), η Νικαράγουα (70%) και η Χιλή (57%) έχουν τα υψηλότερα ποσοστά. Τα κορίτσια αυτά ξαναβιάζονται μία ή περισσότερες φορές και μετά την ενηλικίωσή τους. Το 47% των βιασμών σε ανήλικες στην Κόστα Ρίκα, στο Ελ Σαλβαντόρ, στη Γουατεμάλα, στην Ονδούρα, στη Νικαράγουα και στην Παραγουάη έγινε από μέλη της οικογένειάς τους. Στο Περού, εννέα στις 10 γυναίκες έχουν κακοποιηθεί από τους συζύγους τους. Το 25% των ανήλικων κοριτσιών της Λατινικής Αμερικής μένουν έγκυες από τους βιαστές τους. Το 20% των ετήσιων γεννήσεων στις χώρες αυτές είναι από ανήλικες (περίπου 2 εκκατομύρια μωρά), ενώ μόνο το 7% των ανήλικων μανάδων έχουν πάει σχολείο.

Αν εμείς λοιπόν στη Δύση δεν ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να επιβεβαιωθεί η παγκοσμιότητα των ανθρώπινων και γυναικείων δικαιωμάτων, τα επόμενα 100 χρόνια θα εξακολουθήσουν να είναι οδυνηρά για τις γυναίκες του υπόλοιπου κόσμου.

Διαβάστε την έκθεση της Υ.Α. για τον ακρωτηριασμό των γυναικείων
γεννητικών οργάνων και την παροχή ασύλου στην E.E.