Δύο ελληνικά μουσεία υποψήφια για «Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς»

Η τιμή στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών και το Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας.

 

Δυο ελληνικά μουσεία, το Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών και το Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας, διεκδικούν το βραβείο για το Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς (2018).

Ο θεσμός του European Museum of the Year Award (EMYA) θεσπίστηκε το 1977 και τελεί υπό την αιγίδα του Συμβουλίου της Ευρώπης, με στόχο να βραβεύει, σε ετήσια βάση, την καλύτερη μουσειακή πρακτική στην Ευρώπη και να ενθαρρύνει τις καινοτόμες δράσεις στην κοινωνία των μουσείων.

Θυμίζουμε ότι το 2016, στο πλαίσιο των ενλόγω βραβείων, το Αρχαιολογικό Μουσείο Τεγέας είχε κερδίσει ειδική διάκριση.

Σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο, το νέο Αρχαιολογικό Μουσείο Θηβών εγκαινιάστηκε στις 7 Ιουνίου 2016. Στον 1.000 τμ εκθεσιακό χώρο του, στεγάζονται πολλά αντιπροσωπευτικά αντικείμενα των χιλιετιών της συνεχούς ανθρώπινης δραστηριότητας στη Βοιωτία. Από τις 18 ενότητες της έκθεσής του, οι 11 ακολουθούν χρονολογική σειρά από την παλαιολιθική περίοδο έως την ίδρυση του νέου ελληνικού κράτους και παρουσιάζονται διαχρονικά, ο πολιτισμός, η καθημερινή ζωή, η πολιτική και κοινωνική εξέλιξη στη Βοιωτία.Δύο ελληνικά μουσεία υποψήφια για «Ευρωπαϊκό Μουσείο της Χρονιάς»

Σε εξειδικευμένες ενότητες παρουσιάζεται η ιστορία του Αρχαιολογικού Μουσείου Θηβών και των πρώτων αρχαιολογικών ερευνών στην περιοχή, οι μύθοι που σχετίζονται με τη Βοιωτία και η πνευματική ακτινοβολία της Βοιωτίας από την αρχαιότητα έως και τη σύγχρονη εποχή, με ιδιαίτερη αναφορά στις τραγωδίες του θηβαϊκού μυθολογικού κύκλου.

Το Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας βρίσκεται πάνω στον λόφο «Μεζούρλο» στις νότιες παρυφές της πόλης, σε έκταση 54 στρεμμάτων που παραχωρήθηκε σταδιακά από τον Δήμο Λάρισας στο υπουργείο Πολιτισμού.Διαχρονικό Μουσείο Λάρισας

Το Μουσείο εγκαινιάστηκε στις 28 Νοεμβρίου του 2015. Η βασική αφήγηση της έκθεσης είναι ο θεσσαλικός χώρος διαχρονικά, η θεσμική οργάνωση των κοινωνιών και η πορεία που προηγήθηκε προς την οργάνωση αυτή. Η προσέγγιση αυτής της διαδρομής στον χρόνο και τον χώρο γίνεται μέσα από το τρίπτυχο: κράτος, θεσμοί, εξουσίες. Σε ορισμένες ενότητες αναδεικνύονται χαρακτηριστικά για την εποχή θέματα ως διακριτές υποενότητες. Οι επιλογές αυτές καθορίστηκαν από το ίδιο το αρχαιολογικό υλικό.

Όσα πρέπει να γνωρίζουμε για την πεζοπορία

Η πεζοπορία είναι αναμφισβήτητα μία από τις καλύτερες μορφές άσκησης, γιατί πολύ απλά συνδυάζει την εκγύμναση με την εκδρομή.

Ειδικά, το φθινόπωρο και τις καλές ημέρες του χειμώνα ενδείκνυται, οπότε, εάν είστε έτοιμοι να βάλετε την πεζοπορία στα Σαββατοκύριακά σας, διαβάστε το σύντομο αλλά περιεκτικό οδηγό που ακολουθεί και ξεκινήστε να περπατάτε!

Το κλειδί πριν αρχίσετε την περιδιάβασή σας στα ελληνικά μονοπάτια είναι η σωστή προετοιμασία που θα εξασφαλίσει την ασφάλειά σαςκαι θα σας προστατεύσει από μία απρόσμενη περιπέτεια. Όσο εύκολο κι αν σας ακούγεται, σίγουρα δε μιλάμε για χαλαρό περπάτημα, όπως αυτό που κάνετε καμιά φορά με το άλλο σας μισό το Σαββατοκύριακο για να ξεκολλήσετε λίγο από τον καναπέ, ούτε για μια χαλαρή βόλτα στη φύση. Στην περίπτωση της πεζοπορίας, πρέπει να ζυγίσετε πολύ προσεκτικά μέχρι πού είστε διατεθειμένοι να φτάσετε κι αν αφενός το σώμα σας κι αφετέρου οι συνθήκες σας το επιτρέπουν. Τί σημαίνει αυτό;

Δεν πρέπει να υπερτιμήσετε τις δυνατότητές σας και να παραβλέψετε τις καιρικές συνθήκες. Η αρχή πρέπει να γίνεται σε μονοπάτια που ανταποκρίνονται στο επίπεδο της φυσικής σας κατάστασης και τα οποία δεν απαιτούν ιδιαίτερες δυνάμεις. Θυμηθείτε ότι χρειάζεται μία ώρα περπάτημα για 3 χλμ., ενώ όσο ο δρόμος γίνεται ανηφορικός, τόσο ο χρόνος αυξάνεται. Για παράδειγμα, για κάθε 300 μέτρα ανηφορικής διαδρομής απαιτείται μία επιπλέον ώρα. Αυτό σημαίνει πρέπει να υπολογίσετε όλα τα δεδομένα για να καταλάβετε το χρόνο που θα χρειαστείτε.

Μελετήστε προσεκτικά το χάρτη και αναζητήστε πληροφορίες από άλλους πεζοπόρους σε σχέση με τη διαδρομή που θέλετε να ακολουθήσετε. Τα μονοπάτια παρότι έχουν σήμανση, η οποία είναι εξαιρετικά χρήσιμη, είναι πιθανό να σας μπερδέψουν και να χαθείτε. Καλό είναι να γνωρίζετε επιπλέον πού θα ξαποστάσετε. Σημειώστε ότι τα χρώματα της σήμανσης στα εθνικά μονοπάτια είναι το κόκκινο και το λευκό, ενώ στα ευρωπαϊκά μονοπάτια είναι κίτρινο και μαύρο.Ανάλογα πάντως με τον τόπο που επιθυμείτε να ανακαλύψετε, αναζητήστε διάφορα βιβλία που καταγράφουν αναλυτικά όσα πρέπει να γνωρίζετε.

Μην παραμελήσετε τον εξοπλισμό σας. Εκτός από τον χάρτη να έχετε μαζί σας και πυξίδα. Είναι αυτονόητο ότι πρέπει μαζί με το αντηλιακό να προσθέσετε κι ένα κουτί πρώτων βοηθειών στο σακίδιο. Φακός και σπίρτα ίσως φανούν χρήσιμα, όπως επίσης το καπέλο, τα γυαλιά ηλίου και επιπλέον ρούχα. Φροντίστε όμως να μην βαρύνετε πάρα πολύ το backpack σας. Μην ξεχάσετε τα σνακ και φυσικά να πάρετε μαζί σας αρκετό νερό. Επίσης, τα παπούτσια σας θα πρέπει να είναι ορειβατικά. Μην κάνετε το λάθος να υπερεκτιμήσετε τα sneakers σας, ενώ αν το ντύσιμό σας έχει layers τότε θα το προσαρμόσετε στις καιρικές συνθήκες που θα συναντήσετε.

Τέλος, ειδοποιήστε έναν δικό σας άνθρωπο για το σημείο που θα βρίσκεστε και φυσικά θυμηθείτε να έχετε ρυθμό στο βάδισμά σας.Και τώρα, μπορείτε να ξεκινήσετε την πρώτη σας διαδρομή, γνωρίζοντας ότι έχετε λάβει τα κατάλληλα μέτρα ώστε να νιώθετε ασφαλής και παράλληλα να το διασκεδάσετε!

Darwin’s Nightmare

Darwin’s Nightmare is a 2004 Austrian-French-Belgian documentary film dealing with the environmental and social effects of the fishing industry around Lake Victoria in Tanzania.The film opens with a Soviet made Ilyushin Il-76 cargo plane landing on Mwanza airfield in Tanzania, near Lake Victoria. The plane came from Europe to ship back processed fillets of Nile Perch, a species of fish introduced into Lake Victoria that has caused the extinction of hundreds of endemic species.

Πρωτιά για την Ελλάδα με το βίντεο του ΕΟΤ «Greece- Α 365-DayDestination»

Πρωτιά για την Ελλάδα με το βίντεο του ΕΟΤ «Greece- Α 365-DayDestination»

Το βίντεο του ΕΟΤ, «Greece- Α 365-DayDestination», επελέγη ως το κορυφαίο όσον αφορά την τουριστική προβολή ευρωπαϊκού προορισμού, ανάμεσα σε 23 υποψήφιες χώρες που συμμετείχαν στον διεθνή διαγωνισμό του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού.

Η ανακοίνωση έγινε σε ειδική εκδήλωση στο πλαίσιο της 22ης Γενικής Συνέλευσης του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού στο Τσενγκντού της Κίνας.

Σε εφαρμογή της επικοινωνιακής στρατηγικής της υπουργού Τουρισμού Έλενας Κουντουρά για την προώθηση και προβολή της Ελλάδας ως παγκόσμιου ελκυστικού προορισμού 365 ημέρες το χρόνο, δημιουργήθηκε η ταινία «Greece-A 365-Day Destination», σε σκηνοθεσία Αντώνη Θεοχάρη Κιούκα, διάρκειας 03:36» με θέμα της τις εικόνες, τον ήχο και τα χρώματα της Ελλάδας τις τέσσερις εποχές του χρόνου.

Η επιλογή της ταινίας του ΕΟΤ για την Ελλάδα έγινε από κριτική επιτροπή, αποτελούμενη από τους προέδρους των έξι Περιφερειακών Επιτροπών του Παγκόσμιου Οργανισμού Τουρισμού, αναφέρει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.

Εκπροσωπώντας την υπουργό Τουρισμού, Έλενα Κουντουρά, το βραβείο παρέλαβαν ο κ. Μ. Αγγελόπουλος, ΣΠΑ, διπλωματικός σύμβουλος της υπουργού και ο κ. Σ. Παρθένης, προϊστάμενος της Διεύθυνσης Στρατηγικού Σχεδιασμού στο υπουργείο Τουρισμού.

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τουρισμού καθιέρωσε το διαγωνισμό βράβευσης των καλύτερων βίντεο τουριστικής προβολής χωρών, σε αναγνώριση της μεγάλης σημασίας των πολυμέσων στο μάρκετινγκ των τουριστικών προορισμών. Αναδεικνύονται οι νικήτριες χώρες για κάθε μία από τις έξι Περιφέρειες του Π.Ο.Τ. (Ευρώπη, Αφρική, Αμερική, Μέση Ανατολή, Αν. Ασία & Ειρηνικός, Ν. Ασία).

Παρακολουθήστε παρακάτω το σχετικό βίντεο.

«Ω, κάπταιν, χτύπησε το πρώτο κουδούνι»

Χτυπώντας το πρώτο κουδούνι στις αυλές των σχολείων, κάθε φορά κάτι μοιάζει να αρχίζει, με την ατμόσφαιρα πάντα να αλλάζει, να μαλακώνει.  Με τα πρόσωπα των μεγάλων ενηλίκων να λειαίνουν και να χαμογελούν αφημένα, έστω για λίγο, στις εικόνες των δρόμων που πλημμυρίζουν από τα φωτεινά πρόσωπα των μικρών ενηλίκων, γιατί ποιος στις μέρες μας μπορεί να αναφερθεί στην παιδικότητα με την γνωστή-κλασσική κι αναγνωρίσιμη έννοια του όρου.

Ναι, τα παιδιά γεννιούνται ώριμα πια. Λες κι έρχονται  σε τούτο τον κόσμο αποφασισμένα να μας θυμίσουν όλα όσα εμείς οι «σοφοί» και πεπειραμένοι ενήλικες ξεχάσαμε, για την ακρίβεια χάσαμε, μεγαλώνοντας.

Τα σημερινά παιδιά καλούνται να ζήσουν σε ένα κόσμο θλιβερό και γερασμένο. Που τα ξέρει όλα, τα είδε όλα και είναι πεπεισμένος ότι τίποτα δεν αλλάζει. Που πιέζει εμμονικά  στην αλλαγή των άλλων και αποφεύγει στρουθοκαμιλίζοντας την θεμελιώδη  αλλαγή που δεν είναι άλλη από την προσωπική, ως η μόνη ουσιαστικά αποτελεσματική. Ένας ανήμπορος γέρος,  ο κόσμος των ημερών μας, στριφνός και κακότροπος, κουνάει το δάχτυλο σε όλους τους άλλους εκτός από τον εαυτό σου,  αποδεικνύοντας ότι απολογιστικά τίποτα δεν έμαθε παρότι φέρει τόση διαπιστευμένη μόρφωση. Αν και οι τεχνολογικοί και άλλοι θρίαμβοί του περισσεύουν,  αν και πειραματίζεται επιτυχώς στη μακροζωία, ταυτόχρονα απομακρύνεται από τον σκοπό της ευζωίας.

Εγκαταλείποντας κι ενίοτε κακοποιώντας τον παιδικό του εαυτό, ο σύγχρονος άνθρωπος, μεγαλώνει τα παιδιά του σε ένα περιβάλλον τόσο καταθλιπτικό όσο κι αντιφατικό, εξισώνοντας την παιδικότητα – στο πέρασμα του χρόνου –  με την αφέλεια ή την άρνηση ανάληψης ευθυνών, κι έτσι ανυποψίαστα βάλλει εναντίον του εαυτού του. Απομακρύνοντας την αυτοπραγμάτωσή του από την πηγή της έμπνευσης, του αυθορμητισμού, της ανακάλυψης του «ασήμαντου», της συλλογικότητας, της διαθεσιμότητας στο ωφέλιμο και το καινούργιο, ξεχνά  τα αιτήματα της δικής του παιδικής ηλικίας και  εγκλωβίζει τα παιδιά του στις ενήλικες πεποιθήσεις κι αμηχανίες του, χωρίς να αφουγκράζεται τις πραγματικές τους ανάγκες. Χωρίς να αντιλαμβάνεται την ευκαιρία διάσωσης που του προσφέρουν αφειδώς τα ίδια τα παιδιά μέσα από την αφύπνιση του παιδικού του εαυτού που δεν είναι άλλος από τον αμιγή άνθρωπο.

Σαν κακός αιωνόβιος μαθητής, αυτός ο γερασμένος κόσμος,  αποφεύγει να εναρμονίσει τις συνιστώσες ύλης – πνευματικής εξέλιξης, αναπαράγοντας ένα δυσλειτουργικό μοντέλο που μονίμως αυταναφλέγεται και ταυτόχρονα ωθεί τα παιδιά του σε ανάλογες μονομέρειες, πεπαλαιωμένες ή εκσυγχρονισμένες,   πείθοντάς τα ότι με την ίδια τακτική θα εξασφαλίσουν ένα καλύτερο κόσμο.

Όμως, κάθε φορά που το πρώτο κουδούνι χτυπάει, κάτι μοιάζει να αρχίζει και πάντα αρχίζει. Γιατί μια μερίδα φωτισμένων γονιών και δασκάλων, που ευτυχώς πάντα υπάρχει, αναγνωρίζει στο παιδί το πνευματικό έμβρυο της ανθρωπότητας– την υπεροχή του -έναντι του ενήλικα- να χτίσει τον Άνθρωπο όπως τόσο ουσιαστικά επισημαίνει η Μαρία Μοντεσσόρι. Κι αυτή η μερίδα, όσο μικρή κι αν είναι, πάντα θα βγάζει τον γερασμένο κόσμο από την λήθη του, θυμίζοντάς του πως στον πυρήνα του υπάρχει ένα παιδί έτοιμο να του προσφέρει τη μεγάλη ευκαιρία της αναγέννησής του .

 

*Η Χριστίνα Κόλλια είναι συγγραφέας, ποιήτρια, εμψυχώτρια εργαστηρίων δημιουργικής γραφής

Το αρχαίο θέατρο της Καρθαίας στη Κέα

Το θέατρο της Καρθαίας βρίσκεται στη θέση Πόλες, στην περιοχή της Κάτω Μεριάς του δήμου Κέας Κυκλάδων. Συγκεκριμένα εντοπίζεται στα ριζά της νότιας κλιτύος της Άσπρης Βίγλας, στην κοιλάδα του Βαθυποτάμου, σε απόσταση 200 μ. περίπου από το σημερινό χειμέριο κύμα.

Από τα ευρήματα των τομών, που έχουν γίνει μέχρι σήμερα, δεν προκύπτουν στοιχεία για ύπαρξη οικοδομικών φάσεων του θεάτρου. Η κεραμική που βρέθηκε στην επίχωση είναι ανάμεικτη, από τα αρχαϊκά μέχρι και τα ρωμαϊκά χρόνια και περιέχει αρκετά κομμάτια αρχιτεκτονικών μελών από τα υπερκείμενα οικοδομήματα της ακρόπολης.
Το θέατρο χρονολογείται γενικά στην ελληνιστική περίοδο.

Πρόκειται για ένα μικρό θέατρο απλής κατασκευής, ενταγμένο στη μορφολογία της περιοχής και προσαρμοσμένο στις ανάγκες της πόλης. Το μνημείο πιθανότατα εμφάνιζε την τριμερή χαρακτηριστική διάρθρωση των ελληνιστικών θεάτρων: κοίλο, ορχήστρα, σκηνικό οικοδόμημα.

Το κοίλο διέθετε 4 ή 5 κερκίδες με τουλάχιστον 15 σειρές εδωλίων η καθεμία. Έχουν αποκαλυφθεί δύο από τις κλίμακές του με 20 βαθμίδες και τμήμα από δύο κερκίδες του. Σε κάθε σειρά εδωλίων αντιστοιχούν δύο βαθμίδες των κλιμάκων. Η μέγιστη χωρητικότητα του θεάτρου υπολογίζεται σε 2.000 θεατές. Δεν έχει αποκαλυφθεί άνω διάζωμα.

Κρίνοντας από τα επιφανειακά ορατά κατάλοιπα και από τα ευρήματα των τομών, το μνημείο φαίνεται ότι ήταν εξ ολοκλήρου κτιστό. Τα εδώλια διαμορφώνονται από μεγάλες πλάκες πρασινωπού σχιστόλιθου, οι οποίες εδράζονται σε δόμο από ορθογώνιους ή τραπεζοειδείς λίθους λευκού σιπολίνη. Στοιχεία για τη διαμόρφωση των παρόδων και των αναλημματικών τοίχων, που θα πρέπει να συγκρατούσαν πλευρικά το κοίλο, αναμένεται να αποκαλυφθούν με την ανασκαφή του μνημείου.

Από την ορχήστρα έχει εντοπιστεί μόνο μικρό τμήμα της περιφέρειάς της, όπου υπάρχει πλακόστρωτος διάδρομος. Ο Ν. Ζαφειρόπουλος σημειώνει επίσης ότι μεταξύ της ορχήστρας και της κατώτερης βαθμίδας εντόπισε χαμηλή κατασκευή εν είδει θωρακείου που περιβάλλει την ορχήστρα.

Δεν έχει ακόμη γίνει ανασκαφή στην περιοχή, όπου αναμένεται να βρεθούν κατάλοιπα του σκηνικού οικοδομήματος. Τα όποια σωζόμενα κατάλοιπα της σκηνής και της ορχήστρας καλύπτονται από επίχωση 3,50 μ.

Στο νότιο άκρο του θεάτρου υπάρχουν εκτεταμένα κατάλοιπα του συστήματος υδροδότησης της αρχαίας πόλης.

Η ύπαρξη του θεάτρου της Καρθαίας μαρτυρείται και εμμέσως από τις κατακλείδες των ψηφισμάτων της πόλης (3ου-2ου αι. π.κ.χ.), όπου η ανακήρυξη του στεφάνου των τιμωμένων γίνεται «Διονυσίοις τῶι ἀγῶνι τῶν τραγωιδῶν». Το θέατρο της Καρθαίας φιλοξενούσε, λοιπόν, αγώνες δράματος, αλλά δεν αποκλείεται να λειτουργούσε και ως τόπος συνάθροισης των πολιτών, παρότι κάτι τέτοιο δεν μαρτυρείται επιγραφικά.

Το επιφανειακά ορατό τμήμα του κοίλου του θεάτρου είναι εκτενώς λιθολογημένο. Οι λίθοι του χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικό υλικό στα παρακείμενα κτήρια (εκκλησία Κοίμησης Θεοτόκου, κελί, αποθήκες) που υφίστανται ήδη πριν το 1812.

Το τμήμα του θεάτρου που αποκαλύφθηκε στις ανασκαφικές τομές, διαπιστώνεται ότι διατηρείται σε εξαιρετικά καλή κατάσταση. Η ίδια διατήρηση εικάζεται ότι μπορεί να ισχύει και για την ορχήστρα και ενδεχομένως για το σκηνικό οικοδόμημα.

Αρχαιολόγος

Εύα Μπουρνιά – Σημαντώνη